نحوه ایجاد فشار، انتقال سیال و تناسب سه نوع پمپ با نیازهای مختلف دبی و فشار را مقایسه کنید.
پمپ چندمرحله‌ای چند پروانه پشت سر هم روی یک محور دارد. هر مرحله بخشی از فشار را می‌افزاید. هد بیشتر به مراحل بیشتر، روتور بلندتر و لقی‌های باریک بیشتری نیاز دارد. در دبی بسیار کم، پمپ دور از نقطه بهینه کار می‌کند و بازچرخش، گرما و لرزش بیشتر می‌شود.
پمپ پلانجری با حرکت‌های رفت‌وبرگشت فشار می‌سازد. شیرهای مکش و دهش در هر کورس باز و بسته می‌شوند، پس سیال به شکل ضربان خارج می‌شود. پلانجرها، پکینگ‌ها و شیرها به تعویض منظم نیاز دارند.
پمپ لوله پیتوت یک مرحله دارد. روتور سیال را می‌چرخاند. لوله برداشت (pickup tube) ثابت رو به سیال متحرک است و سرعت آن را به فشار تبدیل می‌کند. یک مرحله تمام هد را فراهم می‌کند، تا ۱٬۰۵۰ m (۳٬۴۴۵ ft) در محدوده استاندارد. انتقال پیوسته است و در مسیر سیال شیر یا پلانجر وجود ندارد. آب‌بند مکانیکی در ورودی کم‌فشار است. سیالات دارای مقداری گاز یا ذرات جامد را نیز پمپاژ می‌کند.
کنار هم: یک مرحله به جای چند مرحله، انتقال پیوسته بدون ضربان و کارکرد پایدار در دبی کم. قطعات سایشی اصلی لوله برداشت، روتور، آب‌بند مکانیکی و یاتاقان‌ها هستند.
در ایستگاه آب میدان گازی PetroChina، پمپ EHIK جایگزین پمپ چندمرحله‌ای شد. موتور از ۹۰ kW به ۴۵ kW (از ۱۲۱ به ۶۰ hp) کاهش یافت. برای حجم آب یکسان، مصرف برق ۳۹٫۵٪ کمتر شد.
بالاتر از حدود ۷۰–۱۰۰ m³/h (۳۰۸–۴۴۰ US gpm)، پمپ چندمرحله‌ای معمولاً مناسب‌تر است. برای فشار بالاتر یا دوز دقیق، پمپ پلانجری یا دوزینگ انتخاب کنید.
